sen..
doğarken verildin bana,
o yüzden yumuktu ellerim,seni kaybetmemek için..
sonra hayat beni ellerimi açmaya zorladı;
sen gittin oyuncak verdiler minik ellerime,
senin yokluğunda ağlamamak için onları tuttum.
sevdim onları,ama yerini doldurmadı hiçbiri
büyüdüm biraz koşarken düştüm,yaralandı ellerim...
canım yandı,seni istedim ağladım,
sardılar yaralarımı,ama sen yine yoktun...
birgün yokluğun attığım ilk adımda düşürdü beni,
başka dallara tutundum sıcaktı o dallar ama sen değildi hiçbiri,,,
artık koşmaya başlamıştım,
ellerimi açarak koştum sana doğru,
ama yoktun ,yoktun,,,
çok büyüdüm umutsuzdum artık,ellerim ceeplerimde gizlendi,
birgün hızla çarptı göğsüm,
elimi kalbime koydum,gözlerimi açtım
ve,,
SENİ BULDUM.
