İçine en yüksek sevgi şelalelerini düşürdüğü ,gözyaşlarıyla beslediği,damarlarını akıttığı ve sonra da yüreğinin en ucra köşesinde kaybolmaması için prangalarla hapsettiği defterine yeniden dokundu...
Kilidini çözdü,tozlarını aldı. Çok narindi,ilk bırakıldığı gibi...
Defter mutluydu özgürlüğüne,yazarına,sevgisine,can damarına kavuştuğunu sandı.
Bilmiyordu halbuki yazarın neden yeniden kendini serbest bıraktığını?Neden okuduğunu?
Merakta etmiyordu.Onun için önemli olan yalnızlığından arınıp,huzura ermekti ve yeniden kaynağına kavuşmasıydı. Zaten masumdu,ne de olsa içi yazarının sevgisiyle doluydu.
Okunmanın verdiği heyecanla sanki yeniden doğmuştu...
Sonra canının yanmaya başladı. Eksiliyordu içinde biriktirdikleri
Uyanmanın,dokunulmanın verdiği heyecanla anlam veremedi olanlara
İyice eksildi sayfa sayfa sevgileri
Okunacak hiçbir şeyinin kalmadığını çok geç farketti
Yazarının celladı olabileceğini hiç düşünmemişti,düşünemezdi...
İdamların en acılısına kurban gitmişti.Yazarının silgisiyle silinmişti
Yazarda yazarken girdiği defterinde silerken kaybolup gitmişti...
-------------------
Yine bir defter vakası...
