En karanl?k gecemde plüton gülümserdi yüzüme. b?rak?p gidemezdim onu.. o benim sad?k yarimdi. dünyadaki herkesden her ?eyden nefret edip ona s???nm??t?m. çünkü bir tek o anlard? beni, o olmadan o kadar yaln?zd?m ki...
Zaman zaman ondan kopup gitti?im de oldu, ama o hiç terketmedi beni. uslu bir çocuk gibi arkamdan beklerdi sab?rla. biliyordu, nereye gitsem ne yapsam ruhum hep onun bahçesinde dola??rd?. nefes almak için elbet ona gitmem gerekti?ini, ona ihtiyaç duyaca??m? bilirdi ve hep de öyle olurdu. ne zaman soluksuz kalsam karanl???na al?rd? beni.. ruhum ona ait gibiydi.. ben de yüceltirdim plüton'u.. ona ?ükranlar?m? sunmak için ?iirler yazard?m.. ben ona yazd?kça onu sevgilim sanan bile oldu, ama o benimdi.. "ben"di asl?nda.. dünyadan ne kadar uzaksa bana o kadar yak?nd?.. içimdeydi, yüre?imde, dima??mda.. her cümlemde o sakl?yd?..
Gizli manalar arad? herkes sözlerimde, ama onunla ileti?im kurmak sözcüklere ihtiyac?m yoktu asl?nda. ben susard?m o dinlerdi beni. susma seanslar?nda anlard? halimi.. ben eline yaln?zl???m? ve karanl???m? koyard?m.. o bana dü?lerimi ve gerçeklerimi verirdi... her ?eyim onda gizliydi benim.. ad?m, kimli?im, en çok da benli?im.. dedim ya ben ona aittim..
?lk kez bir resimle ba?lad? hikayemiz. o bir kö?eye pu?mu?, üzgün ve yaln?zd? ben gibi.. benim gibi..ben de onu bana benziyor diye sevmi?tim.. zamanla ba?land?m ona.. dilimden dü?mez oldu.. ona yak?nla?t?kça ona benzedi?imi anlad?m.. y?llard?r içimdeki bo?luk can?m? ac?t?rken.. o doldurmu?tu oray?.. o en ufak gezegenken, kaplam??t? dünyam?.. sevdikçe anlad?m arad???m oydu.. bekledi?im oydu.. y?llard?r hasretini çekti?im oydu.. ama ?izofrenik bir vakayd? bu.. dü?le gerçe?i ay?rt etmek zorundayd?m çünkü o bir gezegendi..en ufak ve dünyaya en uzak gezegen..o bir dü?dü, bir hayal.. itiraf etmeliyim o benim ütopik dünyamd?..
